باغ های معلق سیب

2012-01-28T16:46:00.000-08:00

بی خبر، مثل بارش بی صدا و شبانه ی همین برف، مثل یک اتفاق سفید...تو فقط به خانه برگرد!

-از وبلاگ آقای اُلد فشن

2012-01-28T15:41:00.001-08:00

که در آب مُرده بهتر، ز در آرزوی آبی....

2012-01-28T15:37:00.000-08:00

جعبه ی آرزوها را گذاشته ام همین گوشه...پایین تختم...کنار چمدان کوچک قرمز رنگ که لیبل یک پرواز کوتاه بهش آویزان است. جعبه ی آرزوها را گذاشته ام همین گوشه که تویش _یک پرواز نسبتا طولانی، با نوشیدنی های یخ زده، پنجره هایی کوچک رو به ابرهای پشمکی، و کسی، که دوست دارم جایی، مثلا توی یک فرودگاه بزرگ منتظرم باشد،_ بچپانم.

2012-01-25T11:47:00.000-08:00

نشسته بودم اینجا...همین گوشه ای که هیچ وقت باران نمی بارید...نشسته بودم و ستاره ها هیچ کجای آسمان نبودند...ماه هم هلال لاغر بیجانی داشت...مثل اول های ماه...یکجور که همه می فهمیدند چه مرگش است...زار و نزار و رنگپریده...خواستم بنویسم بیچاره...یادم افتاد که شماها هیچ وقت اینجور کلمات را توی نوشته های من ندیده اید...گفتم شاید به مذاقتان خوش نیاید...ماه بیچاره نبود...می رفت که زیبا شود...و بعد برای چند شبی بمیرد...خوب است، خیلی خوب است که آدم بتواند مثل ماه شود، برای چند شبی بمیرد و باز برگردد...همینجا...همین جایی که آسمانش حتی یک ستاره هم ندارد...یا دارد و ما نمی بینیم...یا هرچه که هست...
ما تقریبا هرشب همدیگر را می دیدیم...سخت بود که آدم هر شب ماتیک بزند و خوش اخلاق باشد و باران بوسه بریزد روی سر آن یکی... آنجا زندگی جور دیگری بود...ماتیک زدن کار جلفی به حساب می آمد و بوسیدن روی گردن ممنوع بود...پس ما به بوسیدن ساده ی کنج لب قناعت می کردیم و به ماتیک های کمرنگ با طعم هندوانه راضی می شدیم...شب ها هم همیشه یکجور خوبی پیش می رفت...یکیمان سالاد درست می کرد...با سیب و کاهوی بنفش و آووکادو و اسفناج...آن یکی مسئول چیدن میز و انتخاب موسیقی بود...گاهی وقتها هم می رفتیم سینما...سینما چقدر بود؟!؟ همه اش یازده دلار...بعدش می توانستی هرچقدر می خواهی فیلم ببینی...اما برای ما همان یکی بس بود...گاهی من آن وسط ها خوابم می برد...بعد برگشتن به خانه مصیبت بود...عین آن سالها که از میهمانی دیر برمی گشتیم و من توی ماشین می خوابیدم و بابا بغلم می کرد تا توی تختم...بیرون برف می بارید...هر دانه اش قد یک گردو...من برف دوست داشتم...اما آن سال برف برایم مثل بازگشتن به خانه بود وقتی دیگر بابا نبود که بغلم کند...
نشسته ام همینجا....همین گوشه ی امنِ دنج که هیچ ستاره ندارد....گاهی هرچقدر که صبر کنی هم، اویی که باید نمی آید...این را چند شب پیش به تو هم گفتم...می خواهی باور کنی یا نه...من ولی، اگرچه که با سرانگشتانم روی بالشک سبز رنگ را آرام نوازش می کنم به جای گونه های تو....اما آن دورترها...تنها صدای سوتِ قطار می آید....

2012-01-23T03:56:00.000-08:00

شیشه ی خالی عطر را روی بینی ام می فشارم...بوی خفیفِ غارتگری دارد...انگار هیچ ندارد و همه چیز دارد...آدم را جا می گذارد و می رود...می برد و نمی رود...لعنتی

2012-01-22T07:44:00.000-08:00

بعضی عصرها را که مثل حالا می شود..که من و مامان می نشینیم توی هالِ خانه...من کنارِ بخاری...روی صندلیِ ننوئی...یک استکان کمر باریک چایِ نعنایی دستم...یک کتاب روی پایم...مامان روی کاناپه...دارد زبان خوراکیها می خواند و برایم از خواص چای سبز می گوید...می گوید این همه چای پر رنگ مثل سم است برایم...من می گویم خوب...یک چیزهای دیگری می گوید...من همه اش سر تکان می دهم...به رشته ها و آدمها که می رسد، اخمهای من می رود توی هم...دیگر سکوت می کند...بعد...باز سکوت می پیچد و من می دانم که یک جای خوبی نشسته ام که تصویرش را ماه ها توی ذهنم مزه مزه کرده بودم...می دانم که خوشحالم که اینجایم...می دانم که بعضی عصرها مثل حالا را بسیار...بسیار...بسیار دوست می دارم

2012-01-21T02:00:00.001-08:00

ما می توانیم با هم بازی کنیم...حتی وقتی که خیلی دوریم...آنجا سرد است...برف می بارد...اینجا گرم است...نه آنقدرها...بالاپوشی خاکستری ما را کفاف می دهد...تو اما همیشه رو به باد بایست...من بالاپوش می شوم...نه خاکستری... بیشتر به رنگ خورشید...طلائی...تابنده...گرم...

2012-01-21T01:59:00.003-08:00

اول تهران خوابش می برد...بعد پاریس و آمستردام و استکهلم...بعد نیویورک...بعدترش شیکاگو...آخر از همه هم سانفرانسیسکو...آخ تهرانِ خواب آلود...

2012-01-21T01:59:00.001-08:00

برفی که می‌بارید من بودم
تو را احاطه کردم
در بَرَت گرفتم
گونه‌هایت را نوازش کردم
شانه‌هایت را بوسیدم
و پاره پاره ریختم
پیشِ پای تو

بر من پا گذاشتی
کوبیده‌تر سخت‌تر محکم‌تر شدم

تابیدی به من
آب شدم

شهاب مقربین
از کتاب «سوت زدن در تاریکی»

2012-01-21T01:58:00.001-08:00

حالا از گوشواره ها بگذریم...دندان های پیشین...دندانپزشک با صدایی سرزنشگر بهم گوشزد کرد که اگر بیش ازین دندان هایت را بسابی مینا از دو دندان جلوییت رخت خواهد بست...گویی هم اکنون نیز رخت بسته...یعنی خیلی ساده زندگی جور سه بعدی نازک غارتگری ست...آنوقت شماها هی برای پیکر عریان دخترک قصه بگویید...

2012-01-21T01:57:00.003-08:00

گوشواره ها در تخت خواب ها به یغما می روند...هزار و سیصد و پنجاه و هشت لنگه

2012-01-21T01:56:00.001-08:00

من تو را می شناسم... تو هم چنان دچارِ دقایقی از من هستی که نیستت را هست می کند و کبودیِ چشمهایت هنوز به رنگ همان کاشی های آبی ست...این شهر بدونِ تو، گریزگاه نبود، پنجره بود...که از سرسرایش به قهقرا می شد پر کشید...

2012-01-17T10:56:00.000-08:00

قلب می ترکد از غصه...بعضی سه شنبه شبها

2012-01-08T06:37:00.001-08:00

گریزکاه کجاست؟...پیوسته چیزی وجود دارد...خوب است وقتی گریزگاهی هست...از پرچین های دیوار پشت خانه می توان گریخت...از چشمانِ کنجکاو رد شد...قدم هایی کوتاه و نامطمئن برداشت، و به اسکله رسید...به شبِ دریا، که یکسره ترس و جادوست...
کلاهم را بر سر گذاشتم و لمیدم روی نیمکتِ فلزیِ سرد...رویاها کم کم جان گرفتند و موج ها از پله های اسکله بالا آمدند و پیچیدند دور پاهای من...همچون پیچک هایی هزار ساله...صدای پاهای مرد که آمد، رویاها گریخته بودند، حتی پیش از آنکه من سرم را برگردانم...
مرد آمد...یکسره سودا...مرد مرا در آغوش کشید...بی رویا...آغوشش بزرگتر از حدِ تصورم بود...آنقدر که جایی برای رویاها نمی ماند...ما به خانه برگشتیم، قبل از آنکه درخت ها در وسوسه ی سایه هاشان گم شوند...
صبح، انگار که دیشبی هرگز وجود نداشته...من گوجه ها و خیارهای کوچک را حلقه حلقه کردم و منتظر ماندم که آنها بیدار شوند...
انگار هرگز سودایی نبوده...هرگز جادویی نبوده...یا شبی، هرگز شبی نبوده...

2011-12-21T17:44:00.000-08:00

سالها پیش...شاید هزار سالِ پیش...قاطی عطر آویشن و زنجبیل و چای کوهی... قاطیِ هزاران دانه ی غلتانِ انار... میان دردهای مداومِ زنی، که نوشتن نمی دانست و تنها آواز می خواند... تو به دنیا آمدی... تو قاطیِ آوازهای نجیبِ زن به دنیا آمدی... زن هنوز، چنان که بلندترین شبِ سال می رسد...کنار بلندترین سروِ باغ می نشیند، و چنان که آواز می خواند، تو را می زاید... سرایش و زایش...پیوسته...غریب...کهن.

2011-12-12T00:33:00.001-08:00

سوسنى دركف، تو را ترك مى كنم عشق شبانه ى من ! و بيوه ى ستاره ى خويش بازت مى يابم . من كه رام كننده ى پروانه هاى تاريك ام راه خود را پى مى گيرم . از پس هزارسال مرا باز خواهى ديد عشق شبانه ى من ! من كه رام كننده ى ستاره هاى تاريك ام راه خود را پى مى گيرم تا آن دم كه همه عالم از كوچه ى باريكِ كبود به قلبِ من در نشيند .

فدریکو گارسیا لورکا/ احمد شاملو

2011-12-09T02:21:00.000-08:00

کم کم دارم می فهمم مشکلِ کار کجاست...مشکل، فانتزی هاییست که من در ذهن می سازم...مشکل اینست که انگار کارگردان باشم و آدم های زندگیم بازیگرانم...من سناریو می نویسم و آنها باید اجرا کنند...من روزها می نویسم و از نوشته هایم کیفور می شوم... و وقتی آنها نقشی که من بهشان داده ام را خوب ایفا نمی کنند، دنیا روی سرم خراب می شود...غافل ازینکه آنها هم سناریو های خود را دارند و کارگردان قصه ی خودشانند...و دقیقن فاصله از جایی شروع می شود که آدمی آنقدر مهم می شود که من بهش نقشی می دهم در قصه ام...

2011-12-08T06:56:00.000-08:00

مانده ام که چه بشود؟؟؟؟...این اشک ها کِی تمام می شوند...این پنجشنبه شب های لعنتی...این دخترک احمق عاشق پیشه کِی گورش را از زندگی من گم می کند؟

2011-12-04T12:53:00.001-08:00

خواب بودی...خیلی کوچک بودی وقتی خواب بودی...فکر کردم که بیدارت نکنم...حالا اینجا آخرهای پاییز است...دوست داشتم بیدار می شدی و صبحانه را با هم می خوردیم...توی یکی از آن مغازه های کوچک اول دربند...توی خواب لبخند می زدی...من بیشتر دوست داشتم انگشتهای پایم را در خواب تکان دهم...یک رسم خانوادگی بود به گمانم...می دانی...بعضی دردها فراموش نمی شود...مثل معده دردی می شود که تنها بش عادت می کنی...اما هنوز می تواند از خواب بیدارت کند...توی خواب فاصله ی میان نت هایت بیشتر بود...من هم صبورتر بودم...حالا انگار تمام صبرهایم را داده ام، و جایش یک صندلی خالی پر از آکورد های صدای کلاغ گرفته ام...بم گفته بود که حواست باشد به رنج کشیدن عادت نکنی....حواسم نبود لابد...حواسم نبود...

2011-12-04T12:52:00.001-08:00

بهش گفتم بالاخره آدم باید در دنیا یک چیز خوشمزه بلد باشد درست کند...مثلا قهوه ی خوب...ماکارونی خوب...آبگوشت خوب...یا حتی چای خوش طعم...ولی اگر کسی را پیدا کردی که همه ی اینها را با هم بلد بود لطفا از دستش نده...!

بهش گفتم...نکند زندگی یادمان بدهد که آرزوهای بزرگ نداشته باشیم؟!؟

Friday December 26, 2008

2011-12-04T12:47:00.002-08:00

رها كه شدي
از ازدحام ديدارها
بيا
تا به گوشه اي خلوت
راهنمايت شوم
و از سراشيبي واخوردگي
عبورت دهم
تا باز گردي و
بنشيني بر مدار خويش
به خورشيد سلام كني
واز پا به در آري
خارهاي روابط زميني را
پيش از آنكه در شعري ناسروده
سرگردان شوي

"شبنم آذر"

2011-12-04T12:47:00.000-08:00

A few years ago, I had a dream...

It began in the summer, and was over by the following spring..

In between, there was as many unhappy nights...as there were happy days...Most of them took place in this cafe...

And then one night...a door slammed and the dream was over...

My Blueberry nights(2007)

2011-12-04T12:45:00.000-08:00

‎-Why'd you come?
-I guess I just wanted to see,
if I could remember, what it felt like...

My Blueberry nights(2007)

2011-11-26T13:57:00.001-08:00

نگاه کن که چه برفی می بارد ...
شاید حقیقت آن دو دست جوان بود...آن دو دست جوان
که زیر بارش یکریز برف مدفون شد،
سال دیگر وقتی بهار،
با آسمان پشت پنجره هم خوابه میشود،
و در تنش فوران میکنند،
فواره های سبز ساقه های سبکبار،
شکوفه خواهد داد ای یار، ای یگانه ترین یار...
ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد ...

فروغ فرخ زاد

2011-11-26T13:51:00.000-08:00

خوبیش اینه که اینجا آمریکا نیس...آدم به هرکی از کنارش رد میشه تو دلش نمیگه که "میشه یه دقه بیای منو بغل کنی؟!؟"

2011-11-22T13:35:00.001-08:00

دست خطش کج و معوج نبود...نا امید کننده هم نبود...اگرچه کمکی نمی کرد، اما جذاب بود...یک روز حوالی عزیمت چشمم به دست خطش افتاد...نور سر ظهر، یکجور سفید ملایم مطبوعی همه ی حروف را روشن کرده بود... همانجا قسمتی از دست خط خودم را گذاشتم آن طرف ها، فکر کردم عجیب به هم می آیند...من کج و معوج تر بودم...شکسته تر نه، منحنی هایم بیشتر بود...نقطه هایم حتی...سرکش هایم هیچ ترتیبی نداشتند...خیلی وقت ها "حـ" را وقتی به "مـ" می چسبید بلد نبودم بنویسم...مال او همه چیزش به جا بود...من خیره می شدم و به آن همه آرامش حسودیم می شد...او دست می کشید روی منحنی هایم و من غرق لذت می شدم...خوب بلد بود با کجی هایم چطور کنار بیاید...من هم گاهی شیطنت هایی می کردم...مثلا یک روز، وقتی رسیدم، دیدم که حروفش، یکجور غمگینی چمبره زده اند روی هم...به بعضی هاشان آنقدر آفتاب نرسیده بود که بی حال افتاده بودند یک گوشه...ناگهان دلم خواست برقصند...دست بردم...شروع کردم به نوازش دست خطش...از بالا به پایین...از چپ به راست...حروف کم کم جان می گرفتند...کم کم گونه های بعضیشان سرخ می شد...بعد با حرکت لبهای من شروع کردن به رقصیدن...الفبایش می رقصید...الفبای او با حرکت لبهای من می رقصید...جور غریبی که هرگز به یاد نداشتم...حالا هم انگار که یادم رفته باشد...رقص الفبایش را از یاد برده ام...

2011-11-20T15:13:00.001-08:00

کاج ها...میوه های کوچک کاج...سر راهش برایم مشتی میوه ی کوچک کاج آورد...همه شان را ریخت روی شیشه میز آرایشم...ازش خواستم بیاید و بنشیند...آمد و نشست...با تمام اشتیاق...با اشتیاق تمام...انگشتهایش را روی لبهام کشید...دستش بوی کاج می داد...در وسط های پاییز...خوب که نگاه کردم، دیدم که این بار نه او صورت دارد و نه من صدا...سکوت عمیقا خاکستری بود...می خواست ساکت بمانیم...ماندیم...او گوش کرد...من حرف زدم...بی صدا... بی صدا....انگشتهاش را می کشید روی لبهام...من حرف می زدم...حرف نمی زدم...اشکهام را پاک می کرد..صداش توی سکوتم گم شد...باران گرفت..

2011-11-13T01:35:00.001-08:00

شومینه...چایی زغالی...گربه...برف...بارون...شومینه...دیوار چوبی...بالشک...توت خشک...شومینه...صدای سوختنِ چوب...استکانِ کمر باریک...بغلِ گرمِ طولانی...برگای خیس...بیرون سرد...تو گرم...شومینه...صدای نفسای عمیق...بوی چوب سوخته...شب...شب...شومینه...بوسه؟...شاید...صدای تار...جوراب...نارنگی...خنده های ریز ریز...صدای سوختنِ چوب...شومینه...پائیز...پائیز..

2011-11-05T00:20:00.001-07:00

نه راستش...من آدمِ برنامه ریزی نیستم...بیشتر دلم می خواهد اتفاقات نرم و سبک بیفتند...ناگهان...مثل دست های تو...میانِ ردیفِ نُت ها و آکوردها و دستگاه ها...آنجور که لبهایم قهرند و چشمهایم آشتی...آنجور که ما هرچه هم که بگوییم، سرانگشتانمان اسرار را به تمامی فاش می کنند...نرم و سبک و جادویی...میان نیمه شب های پاریس

2011-11-05T00:19:00.001-07:00

آدم زُکام هم می شود، در خانه ی خودش بشود... اقلکن کسی هست در تاریک روشنِ صبحِ زود آب پرتقال و گریپ فروت بدهد دستت و قابلمه ی سوپی روی اجاق و دخترک که هی برایت شیر و عسلِ داغ می آورد...قسمتِ شیرین ترش هم زنِ همسایه است که سرِ شبی تو را عطسه کنان دیده و حالا یک ظرف شلغمِ اعلا روبرویت با بخارهایی پرواز کنان...
سلام ای شب های بیماری و تنهاییِ غربت...فکر کردن بهتان حالا چه لبخندی می نشاند گوشه ی لبم..

2011-10-23T23:43:00.001-07:00

به خاطر هجومِ هورمون هاست شاید...یا به خاطر هجومِ پائیز آن بیرون، اینچنین خوشبو و روشن و دلپذیر...به خاطر دسته ی ظریفِ ِ جعفری یا خرماهای طلائی رنگ...یا عشوه گری نامحسوس برای پسرکِ میوه فروش با تلاشهای معصومانه اش برای ریختنِ انارهای سُرخ تر توی سبدم...به خاطرِ توست که رفته ای...به خاطرِ چشمهایمان که یکرنگ نیست...نبوده هیچوقت...به خاطرِ من...که روی لبه ی روشنِ برگریزانِ شهرم...شهرِ عزیزِ خودم، تاب می خورم و تاب می خورم و تو با با لبخندی یکوری نگاهم می کنی ...به خاطر رهایی ست شاید...که من این چنین سرمستم

2011-10-22T02:53:00.001-07:00

کلاغ هایی سر مست...کلاغ هایی بالای چنارهای بلند...کلاغهای گرد...کلاغ های مربع...کلاغ هایی عشوه گر... کلاغهایی با نشانه هایی قرمز رنگ روی ساعدِ دست...کلاغ هایی وسیع...کلاغ هایی گریان...کلاغهایی با آغوش هایی پهناور...کلاغ هایی با رنگ هایی به جز سیاه...کلاغ هایی با گوشواره های خال خالِ سُرمه ای...کلاغ های با لبخند هایی بزرگ و مهربان..کلاغ هایی مهربان

2011-10-17T07:21:00.000-07:00

حالا معلوم شد که آرامش و امنیتِ من از روزی که برگشتم از کجا می آمده...زودتر برگرد لطفا

2011-10-11T00:59:00.000-07:00

نورِ سرِ صبحِ مهر ماه که می ریزد روی صورتت، حسی زیباتر از این وجود ندارد که مهری تازه _و نه از نوعِ میان تهی اش_ قلبت را روشن کند...

ما توی کوچه ها به دقت راه می رویم و پائیز بی صدا می آید و تهران بسیار قشنگ است

2011-09-30T14:40:00.000-07:00

اون دختره که امروز صبح تو شلوغیِ جمعه بازار از اینور به اونور دنبال یه دست لیوانِ آبی می گشت که توش دوغ بخوره و آخرشم اونی که می خواس پیدا نکرد من بودم...اونی هم که تو یه کوچه ی خلوت تو یوسف آباد نشسته بود لبِ جوب و روسریشم رو شونه هاش بود و به چش غرّه های اونم محل نمی داد و آهنگِ قشنگ گوش می کرد و با لذت به غروبِ عصرِ جمعه نگا می کرد، هم...!

2011-09-23T14:19:00.001-07:00

یادته یه بار مسواکتو اشتباهی پست کردی برام؟!؟

2011-09-23T13:49:00.000-07:00

به چراغ قرمزِ سرِ وزرا که رسیدیم دخترک سرش را از پنجره آورد تو و گفت خانوم گل می خرید؟؟...مثلِ همیشه گفتم نه!...بیشترش از ترسِ این که نکند گلها را برایم بخرد که دوست نداشتم...یکهو یکجورِ عجیبی...با آرامترین و زنانه ترین و روشن ترین صدای جهان گفت: "بخاطرِ چِشای قشنگِش"...من هول شدم و با عجله دست کردم توی کیفم و در همان حال داشتم بهش غر می زدم که اینجوری که تو می گویی مگر آدم دلش می آید که نخرد، که نگاه کردم و دیدم همه اش روی دامنم است...چشمهای هر سه مان تر بود...

2011-09-23T13:42:00.000-07:00

واقعیت این است که من وقت حرف زدن بی نهایت عاقل و منطقیَم، و حرفهای بسیار قشنگی می زنم و دلِ سنگ را آب می کنم حتی...اما امان از هنگامه ی عمل...که همان دخترک چارده ساله ی احساساتیِ خرِ احساساتیِ خرِ احساساتیِ خر می شوم...این را همه تان گفته اید...به کرّات

2011-09-22T09:01:00.000-07:00

تنهاییِ آمریکا یکجورِ درندشت و یخزده و پرت و پلایی بود...میشد تنهایی بروی سوپر مارکت و ساعت ها سبدت را پر و خالی کنی...یا توی عطر فروشی های بزرگ بی خیال ماتیک قرمز بزنی و عطر بپاشی به سر و رویت...یا دراز بکشی توی چمن ها و کتاب بخوانی...تهران ولی...تنهاییَش...دست به نقدتر و عمیق تر و دنج تر است...از سرِ اختیار است و مزه ی چای تلخ و کشمش و نانِ سنگک می دهد...خیلی هم که پاگیر شود، مرهمی هست به اسم اتاق خوابِ خودت و کتاب های خودت و بالشک های خودت و صداهایی که صدایت می کنند برای ناهار و شام...و همه ی اینها فضا را در یک خنکیِ دلنشینِ صوفیانه ای معلق می کند...

2011-09-21T22:28:00.000-07:00

لابد مشکل از من است که مرد های زندگیم می نشینند یک گوشه روزنامه می خوانند در حالی که من از غصه دچار تنگی نفس می شوم...توی خوابم ما یک همسایه ی جدید داشتیم...تو بودی به گمانم...تازه می خواستم از تو دلبری کنم...اول فیلم پرسیده بود، اگر یک شانس دیگر داشتی که به کسی که برای همیشه رفته است برگردی، برمی گشتی؟!؟...تو خواب می دانستم که بی شک..اینجا ولی آسمان هنوز پر از دود نفرت انگیزی ست که بوی کربن می دهد توی اتوبانهای شبانه ی این شهر...

2011-09-17T14:51:00.001-07:00

یک بعد از ظهر گذاشتند من بروم...اینجا تابستان است و شب ها هنوز گرمند...موهایم به قدر کافی بلند شده اند...چهارده سال گذشته است...

2011-09-17T14:48:00.001-07:00

He is going to kiss me and I will be lost...

2011-09-05T11:41:00.000-07:00

در تمام این سالها...یک بار و فقط یک بار دلم لرزیده بود...او که آمد، انگار همه ی قصه های پریان ِ دنیا برایم شادمانی کردند...هرچند که فاصله ی لرزش ِدل و بازگشت به خانه ی امنِ عشق ِ قدیم به دو روز هم
نکشید...اما بعدش، همه ی این سالها، من بودم و یک علامت سوالِ بزرگ که آیا می ارزید؟...اصلن همان روز که او رفت، که گذاشتم برود، آنقدر برای تو زار زدم که بعدش دلم برای هر دومان سوخت...نمی دانم از غصه ی رفتن او بود، یا عذاب وجدان ِ خودم، یا آن آواری که بر سرم خراب شده بود...که انگار بر خلاف همه ی ادعاهایم حتی دل ِ من هم می توانست بلرزد...از هوس، یا خواستن...یا هر چه که بود...من تا مدتها غمگین بودم...تو هم انگار چیزهایی حس می کردی...هرچه که بود، مهربانیِ زیاده از حدَّت حال مرا بدتر می کرد
حالا...خیلی سال گذشته...تو رفته ای...انگار سالهاست که رفته ای...عکسهای او را هم با دختر ِ تازه و گیسو طلائیَش همین حالا دیدم...لبخندهایشان شادم نکرد...انگار حالا هیچ چیز شادم نمی کند...حتی پنجه های پیچیده ی خودم دور ِدست های تازه ی مهربان...دلم همان وفاداری کورکورانه را می خواهد...همان که دیگر لنگه اش را هیچ کجای دلم پیدا نمی کنم

2011-09-03T01:40:00.003-07:00

شب جان ِ دلم...کتِ آبی ِ مشهور برایم می خواند وصدای لئونارد اتاق ِ قرمز را برداشته است...تو هم لابد جایی بین ِ بازوان ِ پر ستاره ی من داری خواب ِ پاستای اسپایسی ِ چار میز می بینی و جمعه بازار و تئاتر ِ شهر.... اما نگران نباش...من برایت از همه شان کمی کنار گذاشته ام برای روزی که بیایی...یا بیایم...لطفن مواظب گوشواره های خال خال ِ من باش...
بوسه ها...
سیب♥

2011-09-03T01:10:00.000-07:00

بهش گفته بودم می خواهم امشب شامم را با ستاره ها بخورم...لابد او هم همانقدر مست بود که دست من را فشرد و زمزمه کرد که چرا که نه...آسمان ستاره باران بود...آسمان ِ آن شهر کوچک کوهستانی...نمی دانم بار قبلی که کهکشان را آن همه نزدیک و در دسترس دیده بودم، اصلن در این دنیا بودم یا نه...بهشان گفتم بیایید آرزو کنیم...هر دو با هم خندیدند و گفتند تو هم که از هر فرصتی برای آرزو کردن استفاده می کنی...گفتم چرا که نه...وقتی طبیعت این همه زنده است و جادویی...وقتی همه ی انرژی پنهانش را یکسره می ریزد توی جانمان...چه وقت بهتر از حالا برای محقق شدن اوراد ِ جادو...پس همه با هم در سکوت، زل زدیم به کهکشان ِراه شیری که آن شب انگار خانه ی همه مان بود...
همه ی راه عبور ممتد درختان تبریزی بود...آخر می دانید؟...تبریزی ها جور ِ عجیبی زیبایند، برگهایشان پیش از ریزش رنگ ِ طلائی ّ ِروشن به خود می گیرد و تابش آفتاب را روی ایوان ِ خانه ی شما چند برابر می کند...زن، همانطور که به چشمهایم نگاه می کرد، بهم گفته بود که حصار دور ِ باغ های این نواحی حتما سپیدار می شود...چون هر باغبان برای پوسیده نشدن ِ درختان ِ میوه اش یک چوب سپیدار، یا همان درخت تبریزی را فرو می کند پای درخت، آنها هم به سرعت جان می گیرند و ریشه می دوانند توی خاک ِ شما...اینطور می شود که از بالا که نگاه کنی، سپیدارها همه چیزِ این شهر هستند...
چهارم سپتامبر، یک سال ِ پیش...من داشتم می آمدم که تعطیلات روز ِکارگر را با تو بگذرانم...با خودم فکر کرده بودم چقدر بزرگ شده ام که یک روز، هواپیمایی من و آرزوهایم را بر میدارد و می نشاند یک جایی، نزدیک ِخانه ی تو...که انگار شبیه ِهمه ی آرزوهای من بودی...ما همه ی آن چهار روز را دعوا کردیم...شب ِ آخر، من چنگ زدم که دسته کلید تو و پاکت سیگارم را بردارم...بیرون، هوا هنوز پر بود از خنکی ِمطبوع آخرهای تابستان...بعدش هم که حتما یادت هست...دسته ای از موهای من بود، لای انگشتان ِ تو...من هم آنسوتر...مبهوت..
تو هم لابد یک روز...خیلی سالِ پیش...در همان باغ، از همان شاخه، گردوی تازه چیده بودی...نیست؟!؟!...حدس می زنم که دلتنگ شده باشم...حدس می زنم که تا زمستان برسد، یک چیزهایی این گوشه ی زمین، لابلای آرزوهای ِمن، رنگی از گردوی تازه به خود بگیرد...قاطی طلائی های روشن ِ تبریزی ها...گوشه ی دلپذیر ِآن باغ ِکوچک...

2011-08-31T04:45:00.000-07:00

قرص های خواب آور...قرص های رنگارنگ خواب آور...قرص های عزیز و دوست داشتنی خواب آور

2011-08-29T23:47:00.000-07:00

ممنونم آقای عزیز که امروز صبح زود مرا از رختخواب جدا کردید با آن صدای دلنگیزتان که بوی چای میداد... من شنیدن آواز پرنده ی محبوبم را بعد از سیزده ماه مدیون شما هستم...سرتان سلامت

2011-08-22T16:53:00.000-07:00

هنوز برای تو می نویسم...ازین ایوان سیمانی طبقه ی پنجم خیابان میشیگان...درین نیمه شب تابستان...هنوز قرص ماه کامل است...ماه که کامل می شود، سکوت من از شبکه ی توری ِ پنجره می گریزد...اینجا هنوز تابستان است...اینجا هنوز جادوی مطبوع شب جاری ست...روی پوست برهنه ی این شهر...این شهر که از ابتدایش تو،
بودی...و حالا هر دویتان با هم می روید توی آن صندوق...کنار شن های دریاچه

هنوز برای تو می نویسم...من هرچه که از تو داشتم...همه ی آن جعبه ی قرمز بزرگ را، که همه ی این سال
ها...قاطی لبخندهایم...اشکهایم...طُرّه های گیسویم، که کوتاه شده بود و بلند...خط به خطِ آوازهایم...همه را کنار دریاچه، کنار قایق آن پسرک، که نمی دانم اهل کجا بود...همه را با هم، همان جا...توی آن صندوق بزرگ...یک صندوق خیلی بزرگ، مخفی کردم...این شهر همه اش را از من گرفت...به امانت...یا به یغما...نمی دانم...برایم تنها آن کیف کوچک قرمز رنگ ماند...همین دیروز پسش گرفتم...خیال می کردم گم شده...ناگهان پیدا شد...صندوق را کنار دریاچه خاک کردم...در حالی که آواز می خواندم

هنوز برای تو می نویسم...برای تو که نبودی...که نبودی...برای تو که هرگز با من نبودی...این خط به خط های من تنها تو را غمگین می کند...غمگین نباش...من می روم...این شهر همه اش را در دل خود پنهان دارد...من هرگز دلبسته ی این شهر نبودم...این روزها ولی...انگار دوست ترش داشتم...رها بودم...صندوقچه هنوز کنار دریاچه بود...همیشه می توانستم به سراغش بروم...تو اما دیگر...
کجای این شهر می توانستی آرام بگیری

2011-08-21T14:50:00.000-07:00

هر بار...از دور که می بینمش...قبل ازینکه در ماشین را باز کنم...و با لبخند سُر بخورم کنارش...لحظه ای چشم می بندم و با خودم می گویم که این غریبه کیست...بعد توی دلم می گویم، خدا لعنتت کند...بعد درد می آید...درد و من، با هم سُر می خوریم کنار این غریبه ها...تو هم لابد داری یک جایی آن دورترها، لعنت می شوی...درد می کشی...و به ما..من و غریبه ها با همان لبخند نگاه می کنی

2011-08-03T01:09:00.000-07:00

دیگه نامه هاتو که می خونم دلم نمی لرزه...عکساتو حتی پاک نکردم ازینجا..نگاشونم کردم...نه که نکرده باشم...اما تخممم نیس...انگار آدمی بودی متعلق به سالهایی خیلی دور....همه ی هدیه هات تو دو تا چمدون قاطی لباس زمستونیام موند همونجا...دیگه حتی چیزی ندارم که تو رو یادم بیاره...به همه ی این یه سال که فکر می کنم، هیچ خاطره ی خوبی...هیچ خاطره ی دلچسبی با تو ندارم...حسم به همه ی این ماجراها، غصه ی ظریف یه زن جوونه که دلش برا وقتای تلف شده و محبتای دور ریخته شده ش می سوزه...نه حسرت یه دختر چارده ساله که معشوق گذاشتتش و رفته...یعنی با خودم میگم آخه اون خورش ها و معجون ها و بوسه ها...کاش جور بهتری هدر می شدند...اینه که باز آروم آروم حل میشم تو اتاق قرمز و سرم و آروم می دارم رو شونه های آدمای تازه...بی هیچ لبخندی

2011-07-12T07:54:00.001-07:00

‎-یک ستاره ؟
-آری صدها ‚ صدها، اما
همه در آن سوی شبهای محصور
-یک پرنده ؟
-آری صدها ‚ صدها اما
...همه در خاطره های دور
با غرور عبث بال زدنهاشان
....

2011-07-08T08:29:00.001-07:00

خواب دیدم که موهایم را می چینم...خواب دیدم که سبک میشوم...خواب دیدم که سبک می شوم...قبل ترش ترگل بم گفته بود که خواب دیده بیمارم...هارت هارت خندیدم و گفتم پس یعنی چه؟!؟!..گفت غصه.. من دیگر نخندیدم...خواب هایم را ریختم توی یک جعبه ی آبی رنگ و دورش را با یک نخ گونی بستم و گذاشتم گوشه ی چمدانم...بهش گفتم کاش آدم ها هم برایم مثل این خانه ها بودند...وقتی موعد شان سر می رسید، دیگر برایم تمام می شدند...حتا اگر چیزی جا مانده بود دستشان حاضر نبودم بهشان برگردم...گفت اگر توی یک خانه هم این همه زندگی کنی برایت سخت می شود...راست می گفت شاید... من هنوز سرگردان کوچه ها و آدم ها بودم...توی تمام خواب هام...خواب های احمق پستم...
توی سر پایینی تیلور..ناگهان چشممان افتاد به یک "دوستت دارم" فارسی بزرگ...کنده بودندش روی زمین...ما لبخند زدیم و رد شدیم.... ما توی خنکی خوش بوی غروب تابستان خیابان میشیگان سرازیر شدیم و باد پیچید زیر دامن هایمان...بادی که همه چیز این شهر بود...
خواب دیدم که موهایم را می چینم...خواب دیدم غصه هایم می ریزند..سبک می شوم...دم رفتن بم گفتی نمی بوسیم؟!؟...دسته ی چمدانم را فشردم و چیزی زیر لب گفتم و رد شدم... خودت می دانستی که آن قطار ها مرا برای همیشه می برند..هان؟!؟...
موهایم را می چیدم و خواب می دیدم و قطار برای همیشه می رفت...من اما سبک نمی شدم...سبک نمی شدم....

2011-07-08T08:28:00.000-07:00

برای تو می نویسم...در این غروب غمگین تابستان...روی همین ریل های قطار که می روند به سوی هیچ...برای تو می نویسم که انگار با من زاده شدی...یک روز حوالی بیست سالگی تو...جای پاهایمان ماند روی همان سنگفرش های برف آلود...من جادو شدم...همان روز...تا امروز...تا امروز که تابستان است...آسمان پر از قاصدک...جاده گرگ و میش...من تنها..و تو دور...دور...
جایی انگار افق، بین آسمان و دریاچه محو شده بود...همان روز که همه جا پر از مه بود...من با تو حرف زدم...یک روز دیگر، درست کنارهمان دریاچه...بیست و پنج سالگی من بود...آسمان روشن..زمین گرم...من هنوز مسخ شانه های تو بودم...که سال های سال گرمایشان را از دور آرزو می کردم...
ماه این بالاست..قطار حرکتی یکدست دارد...من همینطور که برایت می نویسم، به ماه هم نگاه میکنم...انگار کامل است...برایمان آرزو می کنم...برایمان روزهای روشن آرزو می کنم..روز های سپید...روزی کنار همین جاده، یک زن دیگر هم گرمای شانه های مردی را آرزو کرده بود...حالا آنها کنار گندمزار خانه دارند...مرد صبح به صبح موهای زن را می بافد...زن برایش آواز می خواند ...
من یک روز، یک صبح گرم...چمدانم را در دست گرفتم و به سوی تو نیامدم، پرواز کردم...تو با اخم هایت به استقبالم آمدی...من تا امروز با همان چمدان، همینجا، منتظر لبخندت ماندم...کاش میشد همین حالا،همین حالا به من لبخند بزنی...
برای تو می نویسم...که شب هایم با صدای صبحگاهیت.به خواب می رفت..و صبح های زود، چشم هایم را صدای خسته ات بیدار میکرد...حالا بدون صدایت...من چقدر...چقدر...چقدر غمگین می مانم...
قطار همیشه مرا به نوشتن می آورد...همیشه توی همه ی قطارها برای تو نوشته ام...هزاران نامه که هرگز به مقصد نرسید...می گذارم این نامه به سویت بیاید...شاید عطر چای بدهد...شاید بوسه هایم را به یادت بیاورد...یا دست هایم را...هر چه که بود..در آینه به سویم لبخند بزن...

2011-06-20T10:40:00.000-07:00

درباره‌ی غریبی و غربت دست‌های‌مان نه از کسی سوال کردیم و نه به کسی جواب دادیم. دست‌های‌مان را در جهان به بنفشه و پامچال آراستیم، در پشت ویترین یک مغازه‌ی عطرفروشی دست‌ها را برای فروش به امانت گذاشتیم. بعدها شنیدیم فقط یک مرد آراسته به مغازه‌ی عطرفروشی آمده بود، دست‌ها را قیمت کرده و نخریده بود.

دفترهای سالخوردگی، دفتر یکم
احمدرضا احمدی

2011-06-20T10:36:00.000-07:00

خطوط موهومند ...نشانه ها مقاومت ناپذیر....چوب جادویت را که میتکانی، دل ما دو نیمه می شود...نیمی به هوای زنی در دور دست...نیمی به جستجوی یک کلاغ...

2011-06-20T10:32:00.000-07:00

حقیقت این بود که من ماده ی سیال بنفش رنگی بودم که هر چه میگذشت بیشتر بر روی میز چوبی کافه روان میشدم...چشم انداز.روشن بود، آسمان به آبی ترین حد ممکن، و دست های او اگر چه خابالود، اما نجات دهنده... ما وزیده بودیم که جاودان شویم

2011-06-11T18:45:00.001-07:00

انگار همه چیز منتظر است که من از افسانه های پریانم برای همیشه دل بکنم...

2011-05-03T07:57:00.001-07:00

یک وقت هایی آدم میرود یک جای دیگر بازی می کند...آدم میرود یک جای دیگر بازی میکند، که هم بازی محبوبش را یادش برود...اما هرچه که بازی تازه هیجان انگیز و پر سرو صدا باشد...یک جایی..یک جایی..آن ته ته های دل آدم...هم بازی قدیمی خواستنی قل قل میکند...اشک مینشاند گوشه ی چشم...آخر یک کاری میکند که بازی تازه را بی تفاوت رها می کنی و می دوی...می دوی...اشک از گوشه ی چشم پاک میکنی و می دوی...

2011-04-28T21:13:00.001-07:00

انگار که الفبایتان می رقصد...حروف گویی درحال معاشقه اند...همه به هم چسبیده و کولی وار...او میگفت...وقت حرف زدن چشم هاش می درخشید...

2011-04-25T14:00:00.003-07:00

به هر حال من رفتم موزه اما اون دیر اومد.منم حتا یک دقیقه بیشتر منتظرش نشدم,چون اگه از هفت و هفت دقیقه میگذشت ممکن بود تا هفت سال دچار نگون بختی بشم.راهمو کج کردم و برگشتم.موضوع اینجاس که تو هیچوقت نمیدونی چی برات خوبه...مثلن من هرگز فک نمیکردم ایستگاه اتوبوس امروزم کنار برکه ی محبوبم باشه و آفتاب اون همه خواستنی بتابه رو پر اردک ها و دم سنجاب ها.به هر حال آدم بهتره یه جایی تو زندگیش .خفه شه و ببینه دنیا واسش چی میخاد

2011-04-25T14:00:00.001-07:00

در نهایت تصمیم بر این شد که مرد رویاهایم را در موزه پیدا کنم...راس ساعت هفت و هفت دقیقه ی صبح...

2011-04-25T13:59:00.000-07:00

قبل از حرکت قطار بود که همه چیز شکل گرفت....روی همان کنده های مطبوع چوب...ماهون بود به گمانم...

2011-04-24T13:46:00.001-07:00

سوار کوچکترین هواپیمای جهان میشوم و در کوچکترین فرودگاه جهان فرود می آیم...اینجا باران ترد ریزی می بارد...تپه ها نه که در فاصله، از نزدیک هم دلربایند...شب اسیر حادثه میشوم...صدایش دور است و دست هایم سرد...توی پنجره ام شکوفه ها غوغا کرده اند...ما با باد میوزیم...ما اسیر حادثه ایم... تا تو نباشی...تا صدایت مهربان نپیچد... انگار که وضع به همین منوال است...

2011-04-14T09:10:00.000-07:00

سن و سالش کم نبود...اما همچنان زیبا...پوست درخشان...ساق پاها کشیده...چشم ها مورب، و لبخند سحرانگیز...میگفت از پانزده سالگی مدل نقاشی بوده...آن روز پیراهنش را سه بار عوض کرد...یک بار سرخابی، یک بار سبز تیره، و یک بار آبی...همان آبی محبوب من...بهم گفت که کلاس سوزانا، تنها وقتی ست که مجبور نیست برهنه مدل شود...می گفت احساس متفاوتی ست..می تواند آنجور که دوست دارد آرایش کند و لباس بپوشد...پیراهن سبزش را میپرستید...این را میشد از درخشش چشم هایش وقتی به گوشه ای خیره بود، فهمید...برایم تعریف کرد که آن را توی یک حراجی خریده شصت و پنج دلار...اما اصولا قیمت واقعی اش هفتصد دلار بوده...پشتش را نشانم داد، یک سایز برایش کوچک بود...با سنجاق دو طرفش را به هم رسانده بود...اما آنقدر دوستش داشته که نتوانسته ازش بگذرد...گفت اینجا تنها جایی ست که می تواند پیراهنش را بپوشد...و این لذت بخش است...برای همین پنج شنبه ها برای او متفاوت بود... این سه هفته را من هم دوست داشتم...یک میز طویل...جام های شراب...شیرینی های هوس انگیز ..شمع ها و گل ها...پیرمردی با پیراهن رنگارنگ...و او، که با لباس سبز هفتصد دلاریش، انگار توی بیست و یک سالگی، در یک میهمانی واقعی، از همه ی مهمانان، خرامان دل میبرد...

2011-04-08T07:36:00.001-07:00

بهش گفتم...تو که همه چی‌ منو میدونی‌...تو که خط به خط زندگیمو از حفظی....بعد همهٔ قلبمو بهش نشون دام و یادش آوردم که همهٔ عمرم به اعتمادش چشم بسته از تو آتیش رد شدم....بعد ازش خواستم که این غصّه رو...که صبح‌ها چشم باز نکرده قلپ قلپ میریزه تو دلم، ازم بگیره...

2011-04-08T07:31:00.001-07:00

بذار بغلت کنم...اون بهم گفت...صداش میون مه‌ اول صبح مثل نوازش بود...من همهٔ راهو پیاده اومدم...مه‌ اونقدر زیاد بود که هیچ جا رو نمی‌شد ببینی‌....رو پوستم قطره‌های خنکش نشسته بود...من تنها بودم و همش فکر می‌کردم این مرغای دریایی‌ که صبح به صبح به جای اون پرنده کوچیک خوش صدایی که از پشت پنجرم آواز می‌خوند برام، چی‌ میگن اینجا؟!؟! پشت پنجره ش دو تا گلدون بزرگ سبز بود...خودش زیر پتوی سفید رنگ خوابیده بود...منم اگه دیشب کیلیدمو جا نمیذاشتم الان اینجا نبودم...یا شاید اگه تو اون همه دور نبودی...دور و غریبه.. ما‌ها آروم آروم از هم دور میشدیم...با صدای نفسامون که حروم میکردیم رو پوست غریبه‌های غمگین

2011-03-20T07:18:00.001-07:00

مامان؟ بهار رو میبینی‌؟!؟! رنگش ریخته رو قالی‌های لاکی و مبل‌های سفیدمون...مثل مربع‌های رنگی‌ رنگی‌...من قاطی‌ همهٔ اون رنگا همین امروز صبح، نشسته بودم رو کاناپهٔ عزیز بابا و سیگار دود می‌کردم و زل زدم بودم به شبکه‌های نور...بوی ماهی‌ سرخ شده میومد تو خونه...من به بابا گفتم بیاد..نیومد...گریه کردم...فرو رفتم تو کاناپه...بیشتر و بیشتر...بعدش...یادته مامان؟...ما همهٔ شمع هارو روشن کردیم...همهٔ اون فانوسای رنگی‌ رو...بعدش همون قبل سال تحویل...من پر زدم اومدم اینجا...چشام خیس بود...دلم میخواس اینجا باشم...فانوسای این خونه رو روشن کنم...اما حواسم به تو بود...

بهارو ببین مامان!...من قاطی بهار سرازیر شدم تو خونه...رو اون دیوارایی که خودم آبی‌ کردم...تو گفتی‌ جای انگشتام و هی‌ نگاه میکنی‌...من اینجام...همهٔ این سال‌ها آرزو کردم که اینجا باشم وقتی‌ بهار، مست میکرد...نگاه کن...حالا چی‌ بریزم تو این ظرفای کوچیک رنگی‌ رنگی‌ که خریدم برا هفت سینم؟...من همهٔ همهٔ راه رو دویدم...زندگی‌ یادم داد که وقتی‌ میدوی فقط دور و برت رو نگاه کنی‌ و لذت ببری...وگرنه اگه همهٔ حواست به مقصدی باشه که نمیدونی کجاست، صبح عید می‌شه و این پیاله‌های رنگی‌، هنوز خالیه...

ببین مامان....نگاه کن!...من صبح عید مثل هر سال رفتم چتری هامو کوتاه کردم...صاف صاف...روی ابرو..تو آئینه دختره خیلی‌ زیبا بود...بهش حسودیم شد حتا...تو راه برگشت برات یه گلدون لاله خریدم...تو آینهٔ اتاقم باز چشمم افتاد بهش...عجیب بود نگاهش...می‌خواست بمونه..یا بره...اما رفت...دیشب تو راه برگشت، کفشای پاشنه بلندشو گرفته بود دستشو پا برهنه راه میومد...راه میومد...

مامان؟...من بهار میشم امسال...بهار تو...بم میگفتی‌ دختر بهار...هرچند که نبودم هیچوقت...امسال ولی‌، پنجره رو باز بذار...من حواسم به توست مامان...حواسم به دلمه...که همیشه تنگه...تنگ

مامان؟؟ چشماتو بوسیدم که گمت کردم؟!؟

بهار بمون!

2011-03-07T13:20:00.000-08:00

فکر کردن به زندگی‌ قبلیم در لوگان بلوار مثل کابوس می‌‌ماند....بیدار شدن توی آن اتاق تاریک...سرد...روی بالش سبز رنگم هنوز، ردّ سیاه مانده...دلم میخواست می‌‌توانستم همهٔ آن چهار ماه نکبتی را از زند‌گیم‌ پاک کنم....بس که غمگین و خاکستری بود...اینجا ولی‌، نور دارد...صبح‌ها نور‌های موربی پهن میشود روی کفپوش‌های چوبی...صندلی‌ها جور عجیبی‌ اصالت دارند...در فاصلهٔ بین جوش آمدن آب و تست شدن نان ها، می‌‌نشینم پشت میز و پاهایم را دراز می‌کنم رو به نور آرام زمستانی...بعد هم تکه‌های دلپذیر نان سفید و عسل و کره نمک سودشده...گاهی هم گردو و پنیری که شباهت اندکی‌ دارد به پنیر‌های خانه...بعدش باید انتخاب کنم که با اتوبوس بروم یا قطار...قطار سریع تر است...اگر بنشینم روی صندلی‌های سمت راست، از کنار گورستان محبوبم رد می‌شویم...برف که باشد، یکسره سفید، تنها سنگ‌های مرمرین سر بر آورده از برف ها...وگرنه، سبز، سبز زمستانی بد رنگ...اما سکون و سکوت...
اتوبوس صد و پنجاه و یک اما دنیای دیگریست...طولانی‌ تر...با این حال مثل جایزه می‌‌ماند برای روز‌هایی‌ که زود از خانه بزنم بیرون...تمام راه پر از تمام زیبایی‌‌های یکسرهٔ دنیاست...اول ساحل...بعد یک برکه...نیمی یخزده...نیمی غاز‌ها شناور...درخت ها، و نیمکت ها...انگار متعلق به قرون وسطی...سنجاب ها، همه جا...این تکه انگار دنیای دیگریست از آن دنیای شلوغ پر عجلهٔ شیکاگو...
زندگیم این روز‌ها رنگ صورتی‌ لطیفیست روی یک پارچه‌ٔ ابریشمی طوسی رنگ،پر از الکتریسیتهٔ ساکن که با تمام زیباییش حرصت میدهد بس که هی‌ سوزن سوزن می‌چسبد به تنت...بهار هنوز راه درازی دارد تا رسیدن به این شهر...محلّه م پر است از سیاه‌های نفرت انگیز که صبح‌ها باید زمزمه‌های هیزشان را بشنوم -بدتر از تهران-، و شب ها، با قدم‌های محکم و بلند و چشم‌های بی‌ تفاوت، اما تپش‌های لرزان، راه قطار تا خانه را تقریبا بدوم...خانه‌ام اما، گرم و دلپذیر چشم به راه است...ربع دوم زندگیم، چشم به راه...گودی گردنم چشم به راه طرّهٔ موهایم که بلندتر شوند...من منتظر...که بهار بیاید...که راه رفتن روی طناب نازک بلا تکلیفی تمام شود...که بهار بیاید...که زندگی‌ صورتی‌-طوسی‌ابریشمیم سر بخورد روی پوست برهنه ام...نرم...

2011-03-03T07:02:00.001-08:00

زمان ایستاد...برف همچون گلوله‌های مادهٔ مسلسلی بارید...و بارید..و بارید

و من همهٔ هجوم یک ریز برف بودم...پشت آن پنجرهٔ غبار گرفته...

و ده‌ها بار...ده‌ها بار...همهٔ صداها و همهٔ آرزوها به یکباره از مردمک‌هایم گریختند...و انگار هیچ چیز...هیچ چیز، جز صدای بارش مسلسل‌ها از آسمان نبارید...هرگز نباریده بود

2011-03-03T06:56:00.001-08:00

چه فرق دارد؟!؟

می‌ دانی...خودت می‌‌دانی...

شک نکن به این یکی‌ که خودش می‌گذرد و می‌‌رسد به یک صبح سرد- آفتابی، که من بنشینم روبرویت، کنار پنجره، پشت میز...و لبخند تو قاطی‌ بخار چای سرریز شود روی صورتم...

2011-01-25T17:01:00.000-08:00

نیویورک خود تهران است...آدم‌ها میان ساختمان‌های بلند و تاکسی‌های زرد رنگ و سایهٔ هر چیز بر هر چیز سرگردانند...من سایه‌ها را بو می‌‌کشم...سایه‌های خاکستری، زرد، آبی و بوها را...من بو‌ها را بو می‌کشم...زن می‌‌خواند...صدایش مثل ناقوس کلیساست...مرد کمی‌ جلوتر ایستاده...زن نفس میکشد...سلام!...من در ذهن تو هستم...سلام!

من اگر لبخند داشتم...اگر کمی‌ زودتر رسیده بودم...اگر خیابان‌ها این همه یخزده نبودند...می‌ توانستی بالا بپری...اما، سعی‌ نکن من را بچپانی لای دنیای وارونهٔ خودت...من نمیشکنم...انگار یک استخوان بد جا افتاده...زمخت و کمی‌ سرد...اما محکم...نگاهم کن!!...من دیر رسیدم..

لبهایش...لبهایش...انگار با سوزن برو داری دوزی دوخته شده بودند به هم...اتوبوس در جادّه میرفت...تو می‌رفتی...همهٔ جادّه میرفت...من اما ماندم جایی‌ میان پنجره....با همهٔ تصویر طوسی رنگم...

من ایستاده بودم...روبرویم راه راه‌های برف آلود...تو جلوتر آمدی...دروغ‌ها مرا در آغوش کشیدند...انگشت‌هایم را غرق بوسه کردند...دروغ‌ها با نوک انگشت صورتم را لمس کردند...من درد کشیدم...جادّه تمام شد...ما به خانه رسیدیم...ما همهٔ دروغ‌ها را به دوش کشیدیم...و تمام شدیم..!

2011-01-14T10:03:00.001-08:00

خواب دیدم اومدم شیراز...تو هستی‌...کنار همون سرو ناز قدیمیمون...اما بهم میگی‌ باید بری..من اونجا وسط یه عالم باغ و درخت و گٔل گریه می‌کنم...داشتم گریه می‌کردم...صبح که پا شدم هنوز داشتم گریه می‌کردم...تو خواب تو با من نبودی...

دیشب رفتم تو آینهٔ دستشویی‌ مدرسه موهامو کوتاه کردم...کوتاه کوتاه...همش ریخت کف زمین...همش...

تصویرم تو آینه تنها بود...یه دختر با موهای کوتاه..با چشمای خیس...

چشم بدوزد...چشم بدوزد..تو هم که نباشی‌

2011-01-07T13:13:00.000-08:00

اصالتش روسی بود...حرف که میزد، انگار حرکت دوّار قاشق، وقت هم زدن چای...بس که روشن...یک شکاف کوچک داشت میان دو دندان جلو ییش...میگفت وقتی‌ پانزده ساله بوده آرزو داشته بزرگ که شد راننده کامیون شود...همیشه جاده...بعد، آنها سیزده گربه داشتند...همه چاق...بعضی‌‌ها که صمیمیتر بودند دائم روی مبل‌های خانه لم میدادند و شیرینی‌ ایرانی‌ دوست داشتند...دور خانه پرچینی بود...انگار رویاهای کودکیم...باد که می‌‌آمد، درخت‌ها همه سر خم میکردند توی خانه...بس که پنجره‌ها بزرگ و شفاف بود...درخت‌های پرتقال همه جا بودند...صبح‌های زود که راه میرفتم...روی یک صندلی‌ از چوب ماهون، دخترکی سیگار می‌کشید و کتاب می‌‌خواند...با شالی از جنس کشمیر...

توی جاده..هزاران پرنده..با حرکتی‌ فلش وار...هر گروه رهبری داشت...هزاران که میگویم یعنی‌ خیلی‌ بیشتر ها...میلیون ها...من هم جایی‌ میانشان جا خوش کرده بودم...آنها به راهشان ادامه میدادند و من جایی‌ میان پرهایشان...و پرواز میکردیم...سبکبال..

شب، توی آغوشش،خبری از پرنده‌ها نبود...من از خواب پریدم و توی تاریکی‌ دنبال چشم‌هایش گشتم...توی خواب نمیشناختمش...هی‌ فکر کردم که کی‌ میتواند باشد...شبیه کدام آدمی‌ که تابحال در آغوش گرفتتم...نفهمیدم..ترسیدم...فکر کردم که این آدم غریبه، با این نفس‌های غریبه...چرا این همه نزدیک من نفس میکشد...صبح که بیدارم کرد، اما...خودش بود...بعد با جادویی‌ترین لبخندی که میتوانستم بهش لبخند زدم و گذشتم جایی‌ در آغوشش صبح شود...

صداش مخملی بود...مثل راه رفتن‌های صبح‌های زود توی پارک دم خانه مان...هنوز می‌توانست خنده را بنشاند توی صدام...بهم گفت این کوچه تو را خیلی‌ کم دارد...گفتم می‌‌دانم...من هم هزار کوچه را که بگردم، تنها جای یک کوچه خالیست...با بوی چوب سوخته در ابتدای روز...

توی تهران که یکی‌ مریض میشود، انگار اینجا همهٔ درد و مرض‌های عالم توی تن‌ توست..توی تهران انگار باید همه خوب و سالم و خوشحال باشند که تو بتوانی‌ راه بروی و کار کنی‌ و لبخند بزنی‌ و آدم باشی‌...وگرنه ظهر می‌‌شود و تو هنوز گوشه‌ کاناپهٔ سفید لم داده‌ای و اشک می‌ریزی و دلت بوی سیگار بابا را می‌خواهد...قاطی‌ بغل مامان....آخ

وقتی‌ از آتش رد شدی همهٔ ترست تمام میشود

2010-12-13T19:34:00.000-08:00

همه‌شان یک گوشه بودند...تاریک بود...روشن بود...نمی دانم...تنها وزش ملایمی بود از عبور کسی‌...او نمی دانست...رنگ‌ها را کنار هم چیده بود...میخ‌ها روی دیوار...او میخ‌ها را بیرون کشید...دیوار سست بود...میخ‌ها به آسانی‌ بیرون آمدند...اما جایشان روی دیوار سست ماند...نیمرخش مهربان بود...خطوط عمیقی داشت...همه جا...مخصوصا کنار چشم ها،وقتی‌ می‌خندید...او هزاران رنگ را با نخ‌ها به هم دوخته بود...شش ضلعی‌هایی‌ منظم...پر از رنگ...از من پرسیده بود چرا رنگ دوست داری؟...ساکت مانده بودم...چرا رنگ‌ها را دوست داری؟...من توی راه بودم...آرایشگاه آبی بود...تابلو‌هایی‌ بودند زیبا..همه جا...زن عطر خوشی‌ داشت...کلاه و کتم را گرفت و گفت دنبالم بیا..مرا نشاند روی صندلی آبی رنگ...او که به سراغم آمد چشم‌هایم می‌سوخت...فکر کردم چقدر خوب است که خودت را بسپاری به دست‌های کسی‌ و با آرامش چشم ببندی...قبلا توی قطار اینجوری بودم...وقتی‌ تو کنارم بودی...حالا می توانستم سرم را بگذارم روز شیشهٔ سرد و بی‌ ترس چشم ببندم...

همه‌شان یک گوشه‌ بودند...روی میز ظرف کیک خالی‌ شده بود...آن‌ها غذاهای ما را دوست داشتند...ما که غذا می‌‌آوردیم، چشمهایشان برق میزد...دیگر فهمید بودند ما چقدر عشق می‌ریزیم توی دیگ...ماهم شادمانه لبخند میزدیم و فکر میکردیم غذای خانه مان لذیذتر بود...

همه‌شان یک گوشه بودند...دستها در جیب...زن با شال صورتی‌...مرد با پیراهن سیاه...من پتویم پیچیده دورم...فکر کرده بودم دفترچه زیر پایش چه حضور ملایمی دارد...انگار فهمید...جایش را عوض کرد...سایه‌اش افتاد یک گوشه‌ دیگر اتاق...اتاق پر بود از سایه...سایه‌هایی‌ خاکستری و آبی...من اما یک سره راه راه بودم...موهایم که باز میشد بنفش تر میشدم...می‌ بستمشان طوسی تر...دستش دور لیوان حلقه شده بود..صداش مثل حرکت مداد بود روی کاغذی کاهی...بدون اینهاازین به بعد..جعبهٔ خالی‌...جعبهٔ مقوایی خالی‌...یک جهش بزرگ وجود داشت بین این دو جعبه...یک سطل بود...نصفی آب، نصفی خالی‌...کنار یک تابلوی سیاه براق...تصوراتش به سه قسمت تقسیم میشد...بخشی نارنجی...بخشی سیاه، بخشی هم هنوز بی‌ رنگ مانده بود..."هروقت فهمیدی چرا آبی هستی‌ برگرد"...برای امروز کافی‌ است...

همهٔ‌شان یک گوشه بودند...صورتش که نزدیک میشد، نبض گونه‌ام میزد...آغوشش بزرگ تر از تصورم بود...شانه‌ها پهن...دست‌ها بزرگ...من هم همان لحظه که مرد سیگارم را روشن کرد، گم شدم...توی سایهٔ آن ساختمان‌های غول پیکر...

به خاطر آن لکهٔ روشن که ساق پایش را گرم میکرد

2010-12-09T15:25:00.000-08:00

نگاش کن...اوناهاش...بذار خودش آروم آروم اتفاق بیفته...بذار یه چیزی اون ته تهای بوم،لای اون رنگای وحشی آروم ،یجور عجیبی‌ سورپرایزت کنه....بذار خودش اتفاق بیفته...بعد صداش آروم میشد...کلمه هاشو نمیشنیدم..فقط انگار یه چیز سیال گرمی‌ زیر پوستم راه میرفت....انگار صداش میرفت بین عصبای پوستم و من فقط به چشماش نگاه می‌کردم...

...سر راه برگشتنت آینه می کارم

2010-11-21T21:46:00.000-08:00

می‌خواستم بگویم نیایی...اما دیگر خیلی‌ دیر بود...برگ‌ها همه ریخته بودند..درخت‌ها یکسره عریان...تو انگار جایی‌ بودی دورتر...ستاره‌ها انگار سو سو می‌زدند...ماه در آغوش پنجرهٔ من بود...من در آغوش تو بودم...تو در آغوش ماه...یادم رفت به آن شب که نشسته بودیم روی آن پله ها...روبرویمان سایه‌هایی‌ روشن...تو به من گفته بودی دنیای تازه ات پر است از آدمهای تازه و رویاهای تازه و افق‌های دور دست یک سره آبی‌ست...دنیای تازه ی من یکسره بنفش و طوسی روشن بود...آدم‌ها گوش‌هایشان را میپوشاندند...قطار حرکت عجیبی‌ داشت...وقتی‌ می‌لغزید روی پیچ...انگار گلدان‌های مادرم دلتنگ می‌شدند...گفته بودم که نیایی...چرا آمدی؟!؟!

من رسیدم بودم به پیچ بعدی...تو دست تکان میدادی...دست هات توی باد گم میشد...پیچ میخورد..تاب میخورد...من یکسره تاب بودم..یک سر تب...بعدترش که سنجاب از درخت بالا رفت، تو نگاه کردی به رد پایم و باران گرفت...روز‌های طوسی و بنفشی بود اگر خوب یادم بیاید...پیراهن تو هم،راه راه...من سرد بودم و انگشت‌هایم انگار کرخت بود و زندگی‌ آرام می‌گذشت...

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

2010-11-18T11:51:00.000-08:00

بهش گفتم من توی این شهر لعنتی به هیچ چیز دل‌ نمیبندم برای روزی که چمدانم را پر کنم و بگویم خداحافظ و پشت سرم را هم نگاه نکنم...گفت فکر کردی دست خودت است...نیشخندکی نشاندم رو صورتم...

2010-10-21T09:45:00.000-07:00

صدای ساعت که آمد انگار نجات پیدا کرده بودم...باورم نشد که همه اش خواب بوده...هیچوقت این همه خوشحال نبودم از بیدار شدنم...توی تاریک روشن اتاق بی‌ پنجره‌ام کورمال کورمال ملحفه‌های بهم ریخته را مرتب کردم و خزیدم زیر دوش...بعد هی‌ یاد تو بودم که همهٔ خواب هایت راست از آب در میامد و آرزو کردم که مثل تو نباشم...من توی همهٔ خواب هام...خواب‌های احمق پستم...سرگردان کوچه‌ها و آدمهام....دلم پنجره می‌خواهد که صبح‌ها از هجوم نور روی صورتم بیدار شوم...عین خانهٔ تهران...که نور از لابلای حصیر‌های چوبی هم گستاخانه میخزید زیر پوستم...و بعد از هر خواب پریشانی...آغوشی بود و صدای نفس‌های گرمی‌...

زن صورت گرد مهربانی دارد...کیک‌های هویجی می‌پزد محشر...گاهی صبح‌ها میروم توی نان فروشیش و حریصانه بو میکشم و بعدش مرد سیاه در را برایم باز می‌کند و می‌گوید صبح خوبی‌ داشته باشید‌ خانوم...توی ایستگاه قطار هم، آرام آرام کیک هویج میخورم و به آدم‌های مؤدب خوش قیافه نگاه می‌کنم...با لبخندی یکوری

شهر باد آرام آرام آشنا میشود...من آرام آرام به تنهایی‌ خو میگیرم...دخترها آرام آرام یاد میگیرند به من سلام بگویند و چند کلمهٔ سادهٔ دیگر...من اعتماد به نفس گم شده‌ام را باز پیدا می کنم...کم کم یاد میگیرم پشت تلفن به زبانی دیگر حرف بزنم بی‌ آنکه صدایم بلرزد...هنوز در اتاقم را که باز می‌کنم قلبم تند میزند که نکند کسی‌ روی تختم خواب باشد...هنوز وارد خانه که میشوم از تاریکی‌ بغض می‌کنم...کم کم یاد میگیرم برنج را میشود دم نگذاشت و نمرد...یاد میگیرم که تو...توی همهٔ این سالها...غریبه ای بیش نبودی که من با اصرار آشنایت کرده بودم...حالا هم
این همه رنگ و این موهای آفتاب خورده و آن دو جفت چشم روشن انگار جادویشان را برای همیشه از دست داده اند...ما هم قاطی همه ی قصه ها گم می شویم...آرام ارام

2010-10-12T19:34:00.000-07:00

بعدش انگار بعضیها ناخواسته سر میخورند روی میز بزرگی‌ که گذاشته ای آن گوشهٔ اتاق بزرگ...انگار حجمشان آنقدر بزرگ است که میز بزرگ هم کوچکشان میشود...مینشینند کنار قلم موها یا تیوپ‌های رنگ یا حتا ظرفی‌ که از ناهار ظهر نشسته مانده و زل میزنند توی چشمهایت...بعد پشتت هم که بهشان باشد حتا...میتوانی‌ ببینیشان...چون به فول یک نفر به طرز درد آوری خوشگلند...روحشان بیشتر...بعد قلم مو را بر میداری و صورتهای خواستنیشان را میکشی...و اشک می‌ریزی که چرا دیگر نداریشان...اینجوری میشود که میز بزرگ این همه سنگین میشود...

2010-09-10T11:36:00.001-07:00

توی رختخواب می غلتم و خواب تو را می بینم، عزیز دلم...نشسته ایم روی نیمکت یک پارک کوچک...نزدیک دانشکده...وقت اذان...دست تو روی پشتی صندلی من...نگاه من خیره به روبرو...دارم فکر می کنم تو که بروی پائیزها اینجا جای من چه خالی می شود...
توی رختخواب غلت می زنم و خواب تو را می بینم...عزیز دلم...تمام آن شب ها...تمام آن اتوبان های تمام نشدنی...همه ی آن ماه های نو که از شانه ی راستم تماشا کردم...پنجره ام...پنجره ی سبز رنگم...همه ی شال گردن هایی که برایت بافته بودم...روی آن چمن های خواستنی دانشکده...همه ی چشم هایی که خیره شده بودند به رد پاهایم...دلواپس...همه ی نمی توانی ها...همه ی سنگ فرش های عصرهای تنهای پائیزی...همه ی من ِ بی تو...همه ی حجم اندوهگینم توی آن اتاق کوچک...
توی تخت غلت می زنم و خواب تو را می بینم...عزیزم...خواب می دیدم که با تو صبحانه می خورم و اشک می ریزم...خواب می دیدم که توی یک بار بزرگ، با صدای دلنگیز لیوان ها، با عبور ممتد نورها...دخترک از من پرسیده بود، راست است که توی دنیای شما همه شاعرند؟...راست یود...روی دیوار اتاق همه مان، گوشه ای بود برای نوشتن...نوشته هایم خطوط محکمی داشت...حالا دیگر ندارد...نمی توانم حروف را کنار هم بچینم...از مترو که می آیم بیرون سیل می بارد...دمپایی هایم را می گیرم دستم و تمام راه خانه ام را می دوم...توی خانه هیچکس منتظرم نیست...موهایم را خشک می کنم و اشک می ریزم...خطوط مبهم است و اتاق قرمز چشم به راه...
توی رختخواب می غلتم و خواب می بینم...خواب هایم همه آبی و بنفش اند...می ترسم توی خواب حرف بزنم...سرم را قایم می کنم توی گودی گردنت و خواب تو را می بینم...عزیز دلم...نشسته ام رو به دریاچه...نقره ی ماه روی آب...آن دورها کسی می خواند...کسی نشسته کنارم...دست ها غریبه...شانه ها غریبه...کاش اینجا نبودم...خواب هایم ترتیبی ندارند...تنها حضور کسی هست...حضور آشنای کسی...آن سوتر...مرد قایق ران برایم دست تکان می دهد...
توی رختخواب می غلتم و خواب تو را می بینم...خواب هایم بوی چای می دهد...عطر ابریشمی صدای زن...برایم قوری می فرستد...صدایش توی همهمه ی فرودگاه، می لغزد روی چشم هایم، نرم...من همه ی راه را دویده بودم...همه ی راه را، یک نفس...حالا کنار پنجره ی تو...یک فنجان پر از ته سیگار...صدای تار...من اما هنوز می دویدم...انگار که رسیده باشم...اما آن همه اشک...؟ نمی دانستم...
توی رختخواب می غلتم و خواب تو را می بینم...عزیز دلم...انگار که سهم من از دنیا دلتنگی ست...همه ی عمر دلتنگی...اینجا آدمها دستی برای حلقه کردن ندارند...شانه ها بی نیازند انگار...کنار پنجره ی تو هم که اشک بریزم، فنجان ها کوچکند و زود پر می شوند...ما هم اینجا بزرگ می شویم...بی آنکه سایه هایمان قد بکشند...

درخت را به نام برگ...بهار را به نام گل...مرا به نام کوچکم صدا بزن

2010-03-18T02:44:00.001-07:00

کاش میومدی...کاش این بهار دیگه میومدی...کاش بلد بودم بهت بگم بیا...کاش بی گفتن من میومدی...کاش میومدی ماهی ها رو می دیدی که چسبیدن به هم تو یه وجب جا و قل قل گریه می کنن...یا می خندن...یا نمی دونم...کاش می دونستی گل اقاقیا چه شکلیه، وقتی دیوار حیاطمون ازش سر ریز میشه....کاش نمی ترسیدم از رو آتیش بپرم...کاش دلت واسه آتیش چارشنبه سوری تنگ می شد...کاش دلت منو می خواست تو این هوا که مخمور می کنه و می بوستمون و یه سال از عمرمون کم می کنه و میره...کاش دلت این آدمارو می خواس...که دیوونه وار خرید می کنن و می دون و کیسه های خریدشون بوی شیرینی برنجی و تخمه ی شور و سمنو میده...کاش دلت بازار تجریش و می خواس با شاخه های قرمز بید تو بغل همه، با صدای دستفروشا...با بوی ماهی تازه...بوی تازگی...بوی بهار...
کاش میومدی...کاش این بهار دیگه میومدی...کاش اون دختره که این همه بهار نشست اینجا و آرزوی اومدنتو کرد من نبودم...هیشکی نبود...کاش این بهارا جور دیگه ای دلبری می کرد...کاش هیشکی تنها نبود...کاش هیشکی وقتی دلش بغل گرم می خواست تو این روزای آخر اسفند تنها نبود...کاش آدم بغض نمی کرد وقتی بنفشه ها رو میدید...کاش میومدی...کاش این بهار دیگه میومدی

یکی از همین روزا میام سراغت

2010-03-10T05:25:00.001-08:00

من که رفته بودم...تقریبا رسیده بودم آخرای راه...باز نمی دونم کی اون فیلم و هل داد تودستگاه...ازون نوار کوچیکا بود...من نشستم و ساعتها تماشا کردم...زل زدم تو صورتت و هی یادم افتاد که حالا آخرای اسفنده...یاد اون میز صندلی های نجیب آنترکت افتادم که یه وقتایی می شستیم روش و چایی می خوردیم...پرده های هال هم که تو دستای باد وول وول می کرد...من برگشتم پشت سرم و نگاه کردم...یه دختره بود که مثلا می خواس بگه من حواسم بهت نیس...اما با اون چشای روشنش زل زده بود تو چشام و انگار که با انگشتاش رو سر شونه م ریتم آروم مهربونکی گرفته بود...بعد...من بی حواس همه ی بالشتکا رو مرتب کردم رو تختم و فکر کردم که بابا پر بیراه هم نمی گفت...این دیوارای قرمز آروم آروم داره وحشیم می کنه...عین یه گاومیش ماده که جلو چشش یه پارچه ی قرمز گرفته باشن....اما خوب به جهنم...این همه دختر آروم و سر به راه بود که بابام می تونس یکیشونو به فرزندی قبول کنه و من و بفروشه به یکی از این سمساری هایی که دم عید حسابی کار و بارشون سکه س...بعدش خیلی جاهای هیجان انگیز بود که ممکن بود ازش سر در بیارم...مثلا یه صحرا بود که فک کنم اون زمانا که کیمیاگر خونی مد شده بود و همه سعی می کردن افسانه ی شخصی بسازن واسه خودشون توکتابه دیده بودم...ممکن بود اون طرفا پیدام بشه...یا حتی یه پسرکی بود که از خیلی قدیم عاشقش بودم...ممکن بود یه شب که از یه مهمونی عیدونه برمی گرده و همچین بگی نگی سرش گرمه منو ببینه که خوابم برده تو یکی ازین کاناپه هایی که بهشون میگن کاناپه ی عشق...چه اسمی واقعن..پووف...حالا به هر حال...پسره لابد خیلی ممنون می شد از بابام که منو فروخته به سمساری و من و بی دردسر انداخته تو بغلش...لابد اون شبم ما عین دو تا گربه ی عاشق تا خود صبح تو بغل هم ناله می کردیم و صبحشم هنوز آفتاب نزده من اثاثامو جمع می کردم و باز می زدم به دل جاده...یه نامه م با جای لب ماتیکی رو لفافش می زدم به آینه ی اتاقش واسه معذرت خواهی و این صحبتا...فرداشم حتما تو یکی ازین کافه های گانگستری کار پیدا می کردم و دامن کوتا می پوشیدم و شبا تا دیروقت واسه مشتری های مست سیبیل کلفتش رو میز می رقصیدم...بعدم که معلومه دیگه...یکی ازون مردای هیز چشم سیاه عاشقم می شد و آب توبه می ریخت رو سرم و منو می برد تا زن خونه ش بشم...یه روزی هم دم دمای بهار...همین آخرای اسفند...یه دختری فیلممو می ذاشت تو دستگاه و با پشت دست چشماشو پاک می کرد...!

نشسته ام همین جا که آسمانش تنها دو ستاره دارد

2010-02-04T13:16:00.001-08:00

برایت گفته ام؟!؟...که توی آسمان دانه ها غوغا کرده بودند و من، یکی از پیراهن های تو را به تن کرده بودم که کمکی هم گشاد بود برایم، اما گرم...نشسته بودم روی زمین، تکیه به تخت، زانوهایم جمع توی شکم....و دانه های برف غوغا کرده بودند توی آسمان...این را از قرمزی آسمان فهمیدم...آسمان قرمز رنگی که از پشت پرده ی پنجره ی اتاق تو هم خودش را انداخته بود تو...من نشسته بودم آنجا و تو مشق می نوشتی...گاهی هم زیر چشمی نگاهی به من می انداختی که محو تماشای آسمان بودم...
برایت گفته ام؟...یک پنجشنبه هایی هست توی زندگی آدم که یک صبح تا شب آسمان می بارد...یک پنجشنبه هایی هست که هوا یکجور حسرت باری لعنتی ست...یک جوری، یکجور بی قید و بندی...یکجوری که انگار می خواهد بزند توی سرت که نگاه کن...من هزاران سال است که یک پنجشنبه هایی از صبح برای یک آدمهایی دلبری کرده ام و خیال نکن که تو نفر اولی...یک پنجشنبه شب هایی هست که تو کلی آدم دوست داشتنی داری که ناگهان از همه شان دلگیری...ناگهان یکیشان می خواهد برود...ناگهان یکیشان سرت داد می کشد...یکیشان ناگهان دیگر حوصله ات را ندارد...و کسی هم هست...که هیچوقت نبوده است...کسی هست که ناگهان رفته است...
حتی یک بار...یک بار من با تو نشستم پشت یک پیانوی بزرگ...تو برایم نواختی...خیلی مهربان برایم نواختی...قبلترش ازم خواسته بودی برایت تعریف کنم یک چیزهایی را...برایم نواختی و من شروع کردم به خواندن...از یکجایی به بعد،...من دیگر نخواندم...تنها صدای ضربه های آرامت بود بر تیره ی پشت من...

برایت گفته ام هرگز؟!؟...من همیشه دوست داشتم نزدیک یک اسکله زندگی کنم...دوست داشتم شبها با صدای فریاد کشتی ها از خواب بپرم و هرگز هم عادی نشود برایم هیچ چیز آنجا...من همیشه دلم می خواسته که یک شبی...یک پنجشنبه شبی...صدای تو بپیچد قاطی صدای باران توی کوچه های این شهر..-همین شهرلعنتی که این همه دوستش گرفته ام-...و این همه تویش رفتن آدمهایم را تماشا کرده ام...که این همه قدم زده ام زیر باران هایش -تنهایی-...که این همه شب هایش را با آن اتوبان های خواستنی پرستیده ام...که توی تمام کافه هایش نشسته ام و با صندلی خالی روبرویم یواشکی حرف زدم...شهری که برایم همه ی کودکیم بوده...همه ی نوجوانیم...شهری که حالا دارم همه ی جوانیم را توی خیابان هایش جا می گذارم و می روم....

2010-01-16T12:43:00.001-08:00

دوست داشتم برایت نامه بنویسم...بنویسم که اینجا چه کوچک است و دل من چه تنگ...بگویم که آدمهایم هر کدام یک گوشه اند از این دنیای بزرگ و من، هر روز، بوسه ای می شوم بدرقه ی چمدانی...بنویسم، اینجا که من هستم روزها کوتاهند و زمستان هم حتی حرفی ندارد برای گفتن و از خانه که بیرون می روی انگار که آخرهای اسفند، بس که هوا بی مزه است و دل، دل بیچاره چه گناهی دارد که این موقع های سال دلش یک ریز برف می خواهد؟!؟
می خواستم برایت نامه بنویسم، وقتی بیدار می شوی از خواب و کش و قوس می دهی تنت را...می خواستم به یادت بیاورم یک صبح دلنشین را، دستهایت را می خواستم وقت تکاندن برف برای چپاندمان روی نیمکت سبز رنگ...بوی تنت را می خواستم...قاطی سوز سرما...بوی لعنتی تنت را...
می خواستم به یادت بیاورم زیبایی معصومانه ی آن روزهایم را...می خواستم ازت بپرسم چی شد که آن روز یکهو با تعجب ازم پرسیدی، خط چشم کشیدی چرا؟...می خواستم زیبایی چشمهایم را به رخت بکشم...نصیبم چشم غره ای بیش نبود ولی
دوست داشتم شروع می کردم به نوشتن برایت و اصلا صبر نمی کردم و همینجور بی محابا می نوشتم و هی با پشت دست اشکهایم را پاک می کردم...بعد فکر کرده بودم که چه رازی هست توی این نامه ها، که اشک ریختن وقت نوشتنشان این همه آسان می شود و لذتش دل آدم را به غنج می کشاند...
شب ها، شب ها...آخ از این شب ها که چه بی قرارتر دلم نوشتن می خواست برایت، تو یک گوشه نشسته بودی و زل زده بودی به بخار لیوان چاییت و به موهای من فکر می کردی که پریشان شده بود روی سینه ات و هی نامه دانیت را نگاه می کردی دنبال یک خط آشنا...و من بودم که آن دورترها لج می کردم با تو و خودم و قلقلک انگشتهایم را بی جواب می گذاشتم...

"اینجا که من هستم،انگار پنجره ندارد و باران هم که می بارد ما همه خوابیم...ما از صدای چرخ های ماشین ها توی خیابان خیس بیدار می شویم و آنقدر قدرت نداریم که بیدار شویم و به باران احترام بگذاریم و صبح هم که بیدار می شویم باران تمام شده و این دنیا زمستانی بی بخار است و ما بیست و پنج ساله می شویم چند ماه دیگر و این دل، این دل بی صاحاب هم دست بر نمی دارد!"

"اینجا که من هستم، جای تو بدجوری خالیست و دلت نامه می خواهد که می خواهد...من اما دلم تو را می خواهد...توی واقعی که انگشتهایم قل بخورند روی تنت..."

2010-01-10T13:09:00.001-08:00

آفتاب پهن بود کف اتاق قرمز...پهن بود رو ساق پای دخترک...اصلا همه ی خوبی پائیز و زمستون به همین بود...که آفتاب پهن شه رو ساق پا و باهاش یهو یه هرم داغ هُلپی بیفته تو دلت که یادت بیاد ای وای...دنیا چه هنوز گرمه و زندگی بخش...
تو پله ها آواز می خوند و می رفت بالا...فکر می کرد که حتما یکی هست که صداشو دوست داشته باشه...هرچند که نشنیده باشتش...فکر کرد که کاش اون شب واسه اون آواز خونده بود...قاطی صدای مرغای دریایی...فکر کرد که گاهی صداها چه دلبری می کنن...چه می شینن تو دل آدم و صدا هم که هیچوقت نمی میره...
بعد که رسید بالای پله ها..نفسش گرفت و دیگه نخوند...صداشو قورت داد و آروم گرفت...قلبش تند می زد اما...خیلی تند...یاد اون بالا افتاد...اون بالای بالای ابرا...یاد دختره که بهش کیک شکلاتی تعارف کرد و اون با خودش فکر کرده بود که هه...کیک شکلاتی روی ابرا...جای جوئی خالی...بعد یه گاز کوچیک زد به کیکش و سرشو تکیه داد به شیشه و چشماشو بست و تو دلش آواز خوند...بی صدا...

2009-12-03T03:50:00.000-08:00

بعد...همون موقع که اولین دونه برف رقصید و اومد پایین...من داشتم یه گاز خوشمزه می زدم به لقمه ی نون پنیرم...اومدم بیرون با چاییم...یارعلی گفت یاد دکتر ژیواگو افتادم با این برف...دیدیش؟...نفسمو با اون دود آبی رنگ دادم بیرون و گفتم نه....سیگارشو نصفه خاموش کرد و رفت تو...بعد، تو شیشه ی کافه دیدمش...موهام سفید شده بود...گفت بیا یکی دیگه دود کنیم...سرمو گرفته بودم بالا و فکر می کردم دنیا چه خواستنی میشه گاهی...فکرمو خوند انگار...گفت برف که میاد بزن بیرون...یجور عجیبی خوشگل میشی...نگاهم که رفته بود رو پشت بوم روبرو، نرم افتاد رو دستاش...لبخند زدم و خیال کردم داره پشت گوشمو ناز می کنه...گردنم داغ شد...صداش نشست رو لبام...مثل همون دونه ها...رقصون

2009-12-02T08:58:00.001-08:00

توی صداش بغض بود یک عالم...بعد...هر چه گشت دنبال یک آغوش گرم...نبود که نبود...دماغش را کشید بالا...راهش را کشید و...رفت

2009-11-25T12:19:00.000-08:00

توی تاکسی، پسرک با کسی...لابد دخترکی هم سن و سال خودش حرف می زد...یکجوری تازه...یکجوری با احترام...همه چیز را از صبح، تعریف کرد تا آن موقع...که آخر شب بود....باران می بارید...و خیابانها، تو را صدا می زد...با قدم هات...
برای دخترک گفت که چقدر راه را پیاده رفته...که سر بالایی زیاد بوده...که خسته شده...از امتحانش گفت...گفت که فردا می رود ورزش...از کلاس موسیقیش...بعد یک عالم خجالت آمد توی صداش...گفت که یک جای جدید پیدا کرده که دیزی هایش حرف ندارد...گفت که دوست دارد با هم بروند،فردا ناهار...بعد هم،خیلی مهربان...یکجوری که انگار اگر صدایش کمی بلندتر بشود...چینی قیمتی آن پشت ترک می خورد، گفت خداحافظ.
من نمیدیدمش که...نشسته بودم آن جلو،کنار راننده...چشمهایم بسته...انگشتهایم کمی بیرون از شیشه ی نیمه باز... باران...و من بودم، توی هجده سالگیم...تلفن را یواشکی برده بودم توی اتاقم...و پسرکی بود...با یک عالم هیجان توی صداش...که برایم از روزی می گفت که تمام شده بود...از کلاسهای آن روزش...ناهار دانشکده...صف آدمهایی که منتظر تاکسی بودند...کلاس ورزشی که باید می رفت...از ویولنش که کلی تمرین کرده بود...و بعد...یکجور معصومانه ای...یکجوری که دل من میرفت تا نمی دانم کجا...می گفت که فردا برویم یک جایی ناهار بخوریم...و جواب کجا هم که همیشه نامعلوم بود....و آخرسر،یکجوری...انگار که با یک چینی قیمتی حرف بزند...می گفت خداحافظ...

2009-10-02T05:07:00.000-07:00

دلم می دونی چه می خواد؟!؟...اون کافه ی اسکله کوچیکه ی "ماهی ها عاشق می شوند" رو....دلم ساندویچ ماهی می خواد...دلم لک لک می خواد...دلم کوچه ی پر درخت می خواد...درختایی که دارن زرد می شن کم کم...دلم می خواد بشینم رو اسکله و پاهامو آویزون کنم و چایی بخورم و به هیچی فکر نکنم جز تو...دلم سوز سرما می خواد و لرز یهویی...دلم شهر خیس می خواد...شهر خیس

2009-08-29T14:08:00.000-07:00

من به تو نگفتم...اینجا هنوز خیلی چیزها هست که بوی تو را بدهد...همین است که باور نمی کنم...همین است که نگاهم که می افتد به برگهای تقویم چشمهایم می سوزد...می بینی؟...شهریور ماه است...تابستان بیست و چهار سالگیم هم تمام شد...من مانده ام و خیابان ولیعصر و برگهای کم کم زرد و میل شدید باران...

و برایت نمی گویم که اینجا که من هستم جای خالی حرف های تازه چه غوغا می کند...نمی گویم که می نشینم جلوی آینه...و هیچ مرد و زنی نیست که پیوسته ام شود...گویی که دخترک دوست گرفته فاصله را...و من که جا می گذارم روی خطوط....و ثانیه ها از من رنگ می گیرد...و من دور شده ام...و این همه فاصله...فاصله...که می نشیند لابلای سکوت میان دوستت دارم گفتنهایمان...و من در سکوت...دلگیری هایت را بوسه باران می کنم

تو دلگیری...و من به تو نمی گویم..نمی گویم که دلگیریت را چه دوست گرفته ام...که چه بی تاب می شوم برای بوسیدن چین های پیشانیت،وقتی که رو برمی گردانی از من...و فرو بردن صورتم در گودی گردنت ،وقتی که هیچ حوصله ام را نداری... چه بی تاب می شوم برای دوست داشتنت...وقتی که دیگر دوستت ندارم...

2009-08-26T12:38:00.000-07:00

من نیز گاهی به آسمان نگاه کرده ام...دزدانه،در چشم ستاره ها...نه به همه ی آنها...تنها به آنها که شبیه ترند...به چشمهای تو...!

گاهی به آسمان نگاه کن__کمال تبریزی

همه چیز درباره ی این دایره ی شیری رنگ...

2009-08-21T00:38:00.000-07:00

آنقدر آفتاب داغ بود...آنقدر دخترهای بیکینی پوش ،خوشگل بودند...آنقدر پوستهایشان قشنگ زیر آفتاب جلز و ولز می کرد...آب آنقدر سرد بود...لابد من آنقدر برایشان دوست داشتنی و خنگ جلوه می کردم که دائم بهم لبخند می زدند و من را -که نشسته بودم روی لوله ی آب و صورتم را می گرفتم جلوی قطره های آب،و لذت می بردم جوری که انگار تو بهشتم و فرت فرت سیگار دود می کردم و با نیلوفر خنده های مستانه می کردم، -با انگشت به هم نشان می دادند...بعد انقدر آن آب جاری زیر پایمان لذت ِزندگی بود......انقدر همه چیز خوب بود که من با خودم گفتم لابد زندگی همین است...
بعدش هم که آن دختر خوشگله با بیکینی خال خالی سفید و سیاهش -که از صبح چشمم بهش بود-آمد و گفت "بشینم پیشت با هم سیگار وانیلی بکشیم؟" ، اصلن دیگر مطمئن شدم که این سیاره بهترین جائی بود که می توانستم توش فرود بیایم...!

2009-08-20T12:56:00.000-07:00

اين سيب هم براي تو دخترک!
دوباره فکر کن
نيوتون
هرگز آن‏چه را که بايد
کشف نکرد!

گروس عبدالملکیان

2009-08-09T10:35:00.000-07:00

پشت این پنجره یک نامعلوم...نگران من و توست...!

سفرهایی تو را در کوچه هاشان خواب می بینند...

2009-08-08T01:49:00.001-07:00

راه های آسون و معمولی و همه می رن و آخرش هیچ چیز خاصی انتظارتو نمی کشه...جاده های صعب العبور اما...فقط واسه کساییه که سختی و تحمل می کنن و منتظر می مونن...
طول راه شاید قشنگ و دلپذیر نباشه...اما می ارزه به رسیدنش...بی شک...!

2009-08-04T03:33:00.000-07:00

دست خودم که نیست..دستهایشان را که می بینم،_دستهایمان را_...همه ی دلم جمع می شود پشت چشمهایم....و تلنگری می خواهد انگار، برای فرو ریختن...!

2009-07-23T02:22:00.000-07:00

دور شده بود...یادم نیست...من فکر کردم "یک بوسه...همین یک بوسه"...و بعدش درد بود که آغاز می شد...گفته بود که دنیا همین است...می شود که دل دیگر با رفتن نباشد، به خاطر چشمهایی...من ولی...نشاندمش پشت پنجره...دستهایم را حلقه کردم دورش...و فکر کردم که همین یک بوسه...بعدش دنیایم را جا گذاشتم پشت آن پنجره ی سفید بزرگ...قبلترش...دانه دانه مهره های گردنم را بوسیده بود...پشت آن پنجره ی بزرگ سفید رنگ...که از توش همه چیز آن آسمان پیدا بود...و همه چیزِ آن درختکها و آن دره ی عمیق...انگار که بخواهیم توی آن نورهای نقره ای تا ابد دراز بکشیم...معصومانه...

در را بست...آرام گفتم، خداحافظ...سایه اش افتاده بود پشت پنجره...من زانوهایم را جمع کردم توی شکم...خم شد روی صورتم...گفت که همین یک بوسه...انگشتهام تاب خورد روی پلکهاش...خیس بود...

من فکر می کنم که دیگر تمام شد...باز اما...چشم که می بندم...خانه ای می کشم...پنجره ای سفید...یک عالم درخت...و یک دره ی بزرگ...خیلی دور شده بود...یادم نیست...می خواستم همه شان را بچپانم توی چمدانش که ببرد دم آخری...ولی تنها یک لیوان قرمز رنگ برد با خطوط لبهامان روش...من برگشتم...توی آینه نگاه کردم...دست گذاشتم روی شانه ی دخترک...که اشک می ریخت، معصومانه...اشاره کردم که سکوت کند...چشمهایم را بستم و آرام گفتم...خداحافظ...

شب عاشقانه می شود

آخ، کوچولوئک، کوچولوئک! من عاشقِ شنیدنِ این خنده‌ام!

2009-07-20T00:20:00.000-07:00

آخ، شازده کوچولو! این جوری بود که من کَم کَمَک از زندگیِ محدود و دل‌گیر تو سر درآوردم. تا مدت‌ها تنها سرگرمیِ تو تماشای زیباییِ غروب آفتاب بوده...

...
تا رفتم توی کلاس، همگی فریاد کشیدند "خاله صبا"...و دویدند سمتم...امروز چی می کشیم...؟!؟ و یکهو پانزده جفت چشم باهوش شیطان خیره شد توی چشمهام...توی کلاس چرخی زدم و همانطور که چایم را مزه مزه می کردم....نشستم روی یک صندلی کوچک...سپنتا زبان کوچولوی صورتیش را کشید روی لبهاش و یواشکی گفت: جای من بود خاله!...بلندش کردم و نشاندمش روی پایم...در گوشش گفتم: حالا شد جای من و تو!...خودش را فشرد بهم و لبخندی یکوری زد و باز انگار که چیزی یادش افتاده باشد پرسید: امروز چی می کشیم؟!؟...لبهایم را فشردم به هم و چشمهایم را بستم...جوری که مثلن دارم فکر می کنم...بهشان گفتم: قصه ی شازده کوچولو رو شنیدین هیچ وقت؟!؟...هیچ کس نشنیده بود...حرصم گرفت...به روی خودم نیاوردم ولی...دوباره یه کم از چایم خوردم و برایشان تعریف کردم...دستهایشان را زدند زیر چانه شان و بعد...انگار هرچه محبت و کنجکاوی و جاذبه ی زمینی بود سُر خورد توی چشمهام

شازده کوچولو نتوانست جلو خودش را بگیرد و از ستایش او خودداری کند:
-وای چقدر زیبائی!

گل به نرمی گفت:
-چرا که نه! من و آفتاب تو یک لحظه به دنیا آمدیم!

رسیدم به جایی که روباهه و شازده کوچولو داشتند حرف می زدند...یعنی روباهه شازده کوچولو رو نخورد خاله صبا؟!؟...لبخند زدم و گفتم نه عزیزم...روباه ها هیچ وقت شازده کوچولوها رو نمی خورن...دوباره گفت، می دونم چرا خاله...چون که دلشون واسه گل شازده کوچولو می سوزه...چون که می دونن شازده کوچولو تو دنیا فقط همین یه گل و داره...سپنتا را بیشتر به خود فشردم و با صدایی خیلی آرام...خیلی خیلی آرام گفتم که اوهوم...شایدم ...

شازده کوچولو دوباره درآمد که: -خوشگلید اما خالی هستید. برای‌تان نمی‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان رهگذر می‌بیند مثل شما. اما او به تنهایی از همه‌ی شما سر است...چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تایی که می‌بایست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست که پای گِلِه‌گزاری‌ها یا خودنمایی‌ها و حتا گاهی پای بُغ کردن و هیچی نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است...!

...

قصه که تمام شد...سرهای کوچک زیبایشان خم شد روی کاغذ و اول یک دایره ی بزرگ...رویش یک پسرک با یک شال گردن خیلی بلند توی باد...کنارش یک خانه و نزدیکترش یک گل...یک گل که لنگه اش نبود توی تمام دنیا...

...

2009-07-18T08:04:00.001-07:00

نمیدونی وقتی چشمات پر خوابه..به چه رنگه..به چه حاله..

مثلِ یک..جام شرابه..

2009-07-17T02:14:00.000-07:00

اوهوم...تو داری پدر می شوی...همین روزهایی که می آیند...همین روزهای نکبتی که در راهند...تو داری پدر می شوی و من اینجا هر شب می نشینم لب پنجره ام و زل می زنم به حیاط خانه ی قدیمیتان...خانه ی درخت خرمالو...فکر می کنم که این روزها از کجای تاریخ سُر خوردند توی زندگیم...فکر می کنم به چند روز دیگر که آن پسرک را توی آغوشت خواهم دید...به پوست سبزه ی صورتش...و به انگشتهای دستش...که بی شک شبیه دستهای توست...
این خیلی غریب است که آدم نقش دستهای یک نفر را توی همه ی این سالها و ماه ها و روزها گم نکند...ترسناک است بیشتر...که صورت آن آدم به راحتی شکل دستهایش نیاید جلوی چشم...بعد که شکل دستها آمد ،همراهش خطوط کج و معوجی بیاید که شبیه اشکهای شبانه ی دخترکیست پانزده ساله...توی آن سال های غریب...سالهای همه اش پشت پنجره منتظر...اوهوم...همه اش به رویا شبیه تر است...
تو داری پدر می شوی...همین روزهایی که در راه است...یکی از همین روزها از توی ماشینی که یک شب دیگر...با گل تزئین شده بود، پیاده می شوی ودست عروس آن شب را می گیری...پسرکِ توی آغوشش که لبخند زد،...مرا ببین که پشت پنجره ایستاده ام...مثل همه ی این سالها...